Kapadokya deyince herkesin dilinde balon var. Benim üçüncü günümün kahramanıysa sallanan köprü oldu. Daha yaklaşırken tahtaların gıcırdamasını duydum. Rüzgâr hafifti ama köprü yine de hafifçe salınıyordu. “Ne kadar abartabilir ki?” dedim kendi kendime. İlk adımda cevabı aldım: bayağı abartabilirmiş. Ayak altındaki boşluk hissi, fotoğraflarda görünmeyen o ince titreşim… Bedeniniz hemen uyanıyor. Göreme’den buraya gelirken yol manzaralı; yine de köprüye basana kadar gerçekten neyle karşılaşacağınızı bilmiyorsunuz.
Köprüye basınca bakışım otomatik aşağı indi. Altında vadi, kayalıklar, uzakta yürüyen insanlar… Yükseklik korkum abartılı değil ama kontrolü sevmem. Burada kontrol sizde değil; köprüde, rüzgârda, adımınızın ritminde. Rehber gibi konuşursam şunu derim: acele etmeyin. Telefonu bir elde sallamayın. Önce denge, sonra kare. Ortaya geldiğimde rüzgâr biraz sertleşti. Köprü yana doğru küçük bir hareket yaptı. Yanımdaki grup kahkaha attı; ben gülümsedim ama elim korkuluğu bırakmadı. Sonra durdum. Gerçekten durdum. Çünkü manzara, korkuyu bile ikna edecek kadar güçlüydü. Peri bacaları bu açıdan daha “ince” görünüyor; vadi daha derin, gökyüzü daha geniş.
Fotoğrafçılar burayı seviyor çünkü derinlik hissi güçlü. Ben de sevdim; ama sevgiyle saygı aynı cümlede olmalı. Karşıya geçince geri dönüp bakanları izledim. Kimisi koşar gibi geçiyor, kimisi her tahtada duruyor. Çocuklu aileler daha temkinli. Doğru olan da bu. Zemin ıslaksa veya rüzgâr sertse zorlamayın. Kapadokya’da “story için risk” diye bir kategori olmamalı. Güzel kare, sağlam ayaktan sonra gelir. Ayrıca sıraya saygı gösterin. Kalabalıkta itiş kakış olursa bekleyin. Birkaç dakika beklemek, kötü bir anıdan iyidir.
Köprü deneyimini ATV ve at turuyla kıyaslarsam şöyle özetlerim: ATV hızı, at ritmi, köprüyse cesareti ölçüyor. Üçü de aynı coğrafyanın farklı kapıları. Nevşehir’e kısa süreli gelenler genelde “en meşhurları” seçiyor. Bence bir tanesini bilinçli yavaşlatın. Sallanan köprü tam da bunun için uygun; çünkü sizi zorla yavaşlatıyor. Dönüşte ayakkabılarımı kontrol ettim; toz ve ince çakıl yapışmış. Ellerim terliydi. Ama yüzümde garip bir huzur vardı. Belki de korkunun içinden geçince kalan o ferahlık.
Akşam Göreme’de çay içerken köprüyü anlattım. Dinleyenler “biz de gidelim” dedi. Dedim ki: gidin, ama rüzgâra, sıraya ve kendi sınırınıza saygı duyun. Sabah erken saatler daha sakin olabiliyor; öğleden sonra hem ışık sertleşiyor hem yoğunluk artıyor. Yanınıza su alın, kaymayan ayakkabı seçin, rüzgârlı günde plan B hazırlayın. O gece not defterime tek cümle yazdım: “Köprü sallandı, ben durdum; vadi konuştu.” Seyahat yazısı bazen böyle doğuyor. Büyük iddialarla değil, titreyen dizlerle. Nevşehir’i gezmek istiyorsanız, bir gününüzü sadece “görülecek yer” diye değil, “hissedilecek eşik” diye planlayın. Sallanan köprü tam da o eşik. Geçtikten sonra vadiye bakışınız değişiyor; çünkü artık aşağıyı sadece seyretmiyor, bir an için onun parçası oluyorsunuz. Bu his, dönüş yolunda bile omuzlarınızda kalıyor.
Köprüden indikten sonra kısa bir yürüyüşle vadi kenarında oturdum. Kalp atışım yavaşladı, rüzgâr yüzümü serinletti. O sırada telefonuma bakan değil, gökyüzüne bakan biri olmak iyi geldi. Nevşehir rehberi gibi konuşursam eklerim: gün batımına yakın ışık daha yumuşak, sabah ise daha sakin olabilir. Hangisini seçerseniz seçin, yanınıza sabır alın. Sallanan köprü sadece bir geçit değil; Kapadokya’nın size “yavaşla” dediği yerlerden biri. Bu çağrıyı duyanın seyahati daha zengin oluyor.
Eve dönerken bavula sadece fotoğraf değil, o salınım hissini de koydum. Bazı yerler hatırlanır; bazı yerler vücutta kalır. Sallanan köprü ikincilerden.
